Πόσο χώρο χρειαζόμαστε για να ζήσουμε στην πόλη;
Πόσο χώρο χρειαζόμαστε για να ζήσουμε στην πόλη;
Στη Μυτιλήνη υπάρχουν πολλές γειτονιές όπου τα πεζοδρόμια είναι τόσο στενά που ένας άνθρωπος με καρότσι, ένα παιδί, ένας ηλικιωμένος ή ένας άνθρωπος με αμαξίδιο δυσκολεύεται –ή απλώς δεν μπορεί– να κινηθεί με ασφάλεια. Και σε αρκετούς δρόμους, ειδικά σε περιοχές έξω από το κέντρο που αναπτύχθηκαν πολύ αργότερα, τα πεζοδρόμια είναι σχεδόν ανύπαρκτα.
Δεν ξέρω αν η πόλη σχεδιάστηκε ποτέ πραγματικά για την καθημερινή μετακίνηση των ανθρώπων ή αν απλώς οι δρόμοι και τα σπίτια δημιουργήθηκαν «στο πόδι», καθώς η πόλη μεγάλωνε. Σήμερα όμως γνωρίζουμε ότι ο πεζός χρειάζεται έναν ελεύθερο, προσβάσιμο χώρο για να κινείται. Τα δέντρα, οι κολώνες, τα τραπεζοκαθίσματα και φυσικά τα αυτοκίνητα δεν μπορούν να καταλαμβάνουν τον μοναδικό χώρο που έχει απομείνει για τον πεζό.
Ναι, όλοι γνωρίζουμε ότι το παρκάρισμα πάνω στο πεζοδρόμιο είναι παράνομο. Και όμως, συχνά το κάνουμε. Όχι απαραίτητα επειδή δεν σεβόμαστε τον πεζό, αλλά επειδή η πόλη έχει οργανωθεί γύρω από την ανάγκη να βρίσκουμε χώρο για όλο και περισσότερα αυτοκίνητα (ψέματα, γιατί δεν σκεφτόμαστε τους άλλους και δε σβόμαστε τους νόμους της πόλης που ζούμε). Το αποτέλεσμα είναι ότι στερούμε χώρο και από τους πεζούς και από την ίδια την πόλη.
Δεν θα προσπαθήσω να δώσω εγώ τη λύση. Θέλω όμως να προτείνω μια διαφορετική σκέψη: το αυτοκίνητο είναι μέρος της ζωής μας και πρέπει να του δώσουμε τον χώρο που πραγματικά χρειάζεται – όχι όμως όλο τον δημόσιο χώρο της πόλης. Ίσως χρειάζεται να μειώσουμε τον αριθμό των αυτοκινήτων ανά νοικοκυριό.
Ίσως χρειάζεται να βρούμε οργανωμένους χώρους στάθμευσης ώστε αυτοκίνητα που μένουν ακίνητα για ημέρες να μην καταλαμβάνουν μόνιμα τους δρόμους των γειτονιών. Και ίσως, ιδιαίτερα εκεί όπου τα πεζοδρόμια δεν μπορούν να αποκτήσουν το απαραίτητο πλάτος, πρέπει να σκεφτούμε δρόμους ήπιας κινητικότητας.
Δρόμους όπου ο χώρος που σήμερα καταλαμβάνεται από σταθμευμένα αυτοκίνητα μπορεί να γίνει χώρος για περπάτημα, ποδήλατο, παιχνίδι, συνάντηση και κοινωνικοποίηση. Το ερώτημα δεν είναι αν χρειαζόμαστε τα αυτοκίνητα.
Το ερώτημα είναι πόσο από τον δημόσιο χώρο της πόλης θέλουμε να τους παραχωρήσουμε.
Η φωτογραφία είναι από μια γειτονιά της Μυτιλήνης.
Θα μπορούσε ένας άνθρωπος να κινηθεί εδώ; Θα μπορούσε ένας γονιός με παιδικό καρότσι ή κάποιος με αμαξίδιο; Και, τελικά, πόσο χώρο αφήνουμε για τον άνθρωπο μέσα στην πόλη;
Σε άλλο post το θέμα της αστυνόμευσής!!!
Δημήτρης Μουρατίδης,
Μέλος Δ.Σ. Ποδηλατικού Συλλόγου Λέσβου
- Published in Ποδηλατικός Σύλλογος Λέσβου
